Konrad Kucz

Solowy debiut Konrada Kucza, artysty znanego głównie ze współpracy z popularnym klubowym projektem Futro, przynosi dość zaskakującą porcję leniwej elektroniki. Zaskakującej, głównie z uwagi na osobę twórcy. Nie ma większego sensu doszukiwać się tu brzmień i rytmów klubowych, ani w ich tanecznym, ani – preferowanym przez Futro – chilloutowym wariancie. "Soporus" to muzyka, której trzonem jest z pewnością ambient rozbrzmiewający całą paletą ciepłych, "leśnych" brzmień, a przestrzenność, rozwlekłość i nieuchwytność to cechy, które jako pierwsze rzucają się w oczy. Ale chociaż odwołania do Briana Eno są tu oczywiste (jak chyba u każdego artysty parającego się ambientem), bynajmniej nie one wyznaczają klimat albumu. Kucz jest facetem dobrze po trzydziestce i już choćby ten fakt tłumaczy bardzo liczne nawiązania do klasycznej muzyki elektronicznej by wymienić choćby Tangerine Dream. Specyficzne dla tamtych czasów zauroczenie muzyką klasyczną i wyraźnie wyczuwalny spadek po niektórych propozycjach rocka progresywnego, Kucz przejmuje bez kompleksów. Są tu na przykład momenty, gdy muzyka przywodzi na myśl solowe produkcje art. rockowych gitarzystów (mniejsza o samo instrumentarium) Steve Hacketta czy Steve Howe’a: gęsto utkane konstrukcje o nośnych melodiach i niemal piosenkowej fakturze. Znacznie jednak ciekawsze są na płycie te chwile, gdy nieruchoma ambientowa przestrzeń nabiera osobliwej dynamiki i pulsu, bliskiego w gruncie rzeczy stylistyce dubowej, zwłaszcza w jej złagodzonej, laswellowskiej wersji.

Solidna płyta. Zbyt może melodyjna, może też odrobinę zbyt tradycyjna. Niewątpliwie jednak Kucz czuje się w tej estetyce znakomicie: nie jest artystą błyskotliwym, ale świadomym, rzetelnym i z pewnością konsekwentnym.