Desert Sessions

Takim osobowościom jak Josh Homme się nie odmawia i jak trzeba jedzie się na tydzień na rancho w środku pustyni po to żeby nagrać płytę taką jak ta. Od samego początku historia "Desert Sessions" jest nieprawdopodobna. Zebrać tylu muzyków (i to jakich!) na pustyni, podłączyć instrumenty do generatorów prądu i to wszystko jeszcze nagrać i wydać. Tym razem nie jest inaczej, a płyta ta gwiazdami wręcz kapie. Jest i Jeordie White znany wcześniej jako Twiggy Ramirez, jest Joey Castillo, Dean Ween, Chris Goss, a nawet Troy Van Leeuwen i Josh Freese, no i oczywiście sam Josh Homme i wspomniana PJ Harvey. W zasadzie gdyby nie jej obecność całość miałaby się tak do dokonań Queens Of The Stone Age jak A Perfect Circle do Toola bo w warstwie muzycznej projekty te są prawie jak dwie krople wody. Zresztą każdy uważny obserwator bez trudu zauważy, że większość z tych muzyków już jakiś wkład w QOTSA wniosła, a pozostali być może wniosą bo skład tego zespołu przypomina ruchome piaski. Trudno więc po nich oczekiwać, że nagle zagrają tu jak np. Radiohead.

I tak się właśnie ta płyta układa. Leci swoim rytmem, przypominając może trochę bardziej eksperymentalną wersję QOTSA, z przerwami na momenty kiedy centralnym punktem staje się głos PJ Harvey. Utwory takie jak "There Will Never Be A Better Time", który formą może przypominać tradycyjne pieśni neapolitańskie, w treści stanowi esencję depresyjnych zachowań i emocjonalnego zachwiania. Prawdziwa perełka. Podobnie zresztą jak "Crawl Home" czy może nawet bardziej "Powdered Wig Machine", w którym od samego początku wiadomo, że to właśnie ona gra na basie, a głosem buduje nastrój monologu zrozpaczonej i porzuconej kochanki, w którym tak dobrze zazwyczaj się czuje.

Od reszty mocno odstaje też krótki, ale bardzo żywiołowy i zagrany z eksplodującą energią, instrumentalny "Covered In Punks Blood". Rzecz mogłaby się z łatwością znaleźć w repertuarze NoMeansNo czy The Victims Family. Reszta natomiast, jak w przypadku "I’m Here For Your Daughter" czy "In My Head... Or Something", to już właściwie definicja grania według Queens Of The Stone Age.

Dlatego właśnie uważam, że "Desert Sessions 9 & 10" będzie się podobać fanom Josha Homme pod warunkiem, że nie będą oni na samym starcie wymagać od niego, by stał się kimś, kim nie jest. Jeśli natomiast potraktować płytę jako efekt tygodnia spędzonego przez grupę przyjaciół na dobrej, pustynnej balandze, to jest to rzecz, której naprawdę można słuchać z ogromną przyjemnością, nawet jeśli nie odkrywa ona żadnej muzycznej Ameryki.

Portal Muzyczny Nuta.pl jest patronem medialnym tego albumu.