Delight

Gotycki metal to bezdyskusyjnie największe nieszczęście, jakie przytrafiło się polskiej muzyce rockowej w latach 90., a Delight to najlepszy na to dowód. Muzyka tego młodego kwartetu ze Skawicy pod Krakowem to wręcz esencja najgorszych cech gatunku: aranżacyjna megalomania rocka progresywnego krzyżuje się tu z mrocznym klimatem coldwave i sposobem grania wywodzącym się z najstraszliwszej tradycji remizowego heavy metalu. Najgorsze, że do każdego z tych gatunków muzycy podchodzą w sposób niewiarygodnie banalny, powierzchowny i dosłowny. Kiedy chcą wyrazić „gotycki” mrok, uderzają w chłodne klawiszowe akordy, a wokalistka – niejaka Maślanka Paulina – rozprawia piskliwym głosem o tym, że „jego pocałunki są jak dzikie wino”, że „przylatuje na skrzydłach wiatru” i inne dyrdymały. Kiedy towarzyszący Paulinie mężczyźni chcą pokazać, że nie od parady noszą długie włosy i dziary na rękach – przywalają porcję przesterowanych riffów i siarczystych solówek a’la Gary Moore. A nad tym wszystkim unosi się atmosfera licealnego romantyzmu i emocji stępionych przez nadużywanie gier z cyklu Magia i Miecz oraz czytania prozy Sapkowskiego.
Jedno, czego nie można grupie odmówić, to przyzwoite umiejętności warsztatowe. Dobry, chyba najlepszy w całym składzie perkusista miejscami nasuwa miłe skojarzenia z skojarzenia z Rush, a i sama Paulina dysponuje niezłym głosem o dość szerokiej skali. Ale co z tego? Ostatecznie Delight wpasowuje się w tradycję wyznaczaną takimi nazwami jak: Artrosis i Moonlight. Tradycję poniewierania wspomnień po najgorszym okresie w historii Closterkeller.