Sweet Noise

Po przesłuchaniu najnowszej projekcji Sweet Noise dochodzę do wniosku, że największym atutem zespołu jest konsekwencja. Podobnie jak na wcześniejszych płytach, Glaca kipi gniewem: krzyczy, walczy z systemem, miota się, uderza w dramatyczne tony, a przy okazji klnie jak szewc. Nieco męczy przy tym przesadny patos i prostolinijność wypowiedzi, ale fakt faktem, że mieści się to w konwencji zespołu. Glaca przedstawia się tu facetem uwikłanym w świat hipokryzji, głupoty, nieszczerości i bezsilności, ale nie jest w stanie z nim walczyć - po prostu stwierdza fakty. Ten rodzaj przekazu dobrze koresponduje z muzyką, która choć wyraźniej przesycona elektroniką, nie straciła jednocześnie rockowej drapieżności. W gruncie rzeczy dźwięki z "Czasu ludzi cienia" mieszczą się gdzieś w estetyce nakreślonej niegdyś przez Trenta Reznora względnie Roba Zombie. Są to dynamiczne i ekspresyjne kompozycje zasadzone na elektronicznych rytmach i brzmieniach, których energię podkreślają potężne gitarowe riffy. Byłoby przesadą doszukiwać się tu prób wtopienia się Sweet Noise w poetykę techno; mimo syntetycznego obrazu całości jest to jednak muzyka rockowa. I w tym właśnie miejscu można odnotować pewien zarzut. Jeżeli kolejne, stricte gitarowe płyty zespołu przynosiły coraz bardziej złożone aranżacje, skomplikowane rytmy i harmonie czy też niedopowiedziane kompozycje, czego doskonała puentą był "Koniec wieku", o tyle "Czas ludzi cienia" to jednak utwory o dość prostej formule, którą muzycy starali się zatuszować bogactwem elektronicznych brzmień (które, trzeba przyznać, robią wrażenie). Fakt - dzięki temu płyta nabiera nośności i jest zdecydowanie bardziej komunikatywna, niemniej zdecydowanie mniej subtelna formalnie niż np. wspomniany "Koniec wieku".