Busso de la Lune

Debiut Busso de la Lune to kolejna propozycja z obozu Requiem Records, mająca przekonać słuchaczy do sennych, marzycielskich i niemal pajęczo delikatnych dźwięków z łagodnego krańca współczesnej elektroniki. Piotr Jurczak - bo on właśnie kryje się pod szyldem Busso - sięga zasadniczo po wypróbowane od dawna rozwiązania: leniwe plamy dźwięku, rozpięte między nimi melodie, sporadycznie pojawiający się rytm... Z pozoru można by poprzestać na porównaniu z Eno albo Sylvianem i wrzucić tę płytę do jednego wora z dziesiątkami innych ambientowych produkcji. Ale w rzeczywistości sprawa nie jest taka prosta. Jurczak istotnie chcąc trzymać się formuły ambientu nie był w stanie uniknąć pewnych sztampowych rozwiązań; gatunek ma swoje prawa i nic w tym złego. Rzecz jednak w tym, żeby parametry tegoż gatunku poustawiać z odpowiednim wyczuciem dramaturgii i to, moim zdaniem, udało mu się bezbłędnie. Słuchając "Race Against Time" mamy do czynienia z jakąś opowieścią, wyczuwamy zmiany napięcia i nastroju, odnajdujemy miejsca na opisy i dialogi... by użyć literackiego skojarzenia. Zapewne właśnie dzięki bardzo dobremu operowaniu dramaturgią kompozycji, pod wieloma względami muzykę z tej płyty odbiera się raczej jako muzykę ilustracyjną niż samoistny ambient, a proste skojarzenia ze wspomnianym już Eno przesuwają się miejscami nawet gdzieś w obszary Art Zoyd. W dalszym ciągu nie uważam takiej muzyki za nazbyt odkrywczą ani intrygującą. Jeżeli jednak ktoś rzeczywiście potrafi manipulować schematem i naginać gatunkowe ramy, aby osiągnąć swoisty efekt, to nie mam nic przeciwko. A Jurczak potrafi robić to z dużą wrażliwością i klasą.