Antony And The Johnsons

Z nowym albumem nowojorskiej formacji problem jest zasadniczy. Nie ma w sobie tego pierwiastka oryginalnej, intrygującej świeżości, jaką niosły poprzednie dzieła Antony and the Johnsons. Z "The Crying Light" najbardziej zjawiskowa jest okładka, rzeczywiście działająca na wyobraźnię. Tyle, że dotąd to twórczość Hegarty'ego spełniała to zadanie, teraz proporcje się odwróciły.

Nie można mieć oczywiście zarzutów do wokalu artysty - kto pokochał ten jego niezwykle zmysłowy, przeszywający głos, i tym razem będzie zachwycony. Gorzej sprawa ma się z tekstami, które tylko w trzech przypadkach ("Her Eyes Are Underneath the Ground", "Aeon" i zamykające płytę "Everglade") rzeczywiście zapadają w pamięć. Jak na faceta o bardzo dużym potencjale literackim Antony tym razem lekko przysnął. Może to wina muzyki, która na nowym krążku też nie przyprawia o podniecające palpitacje serca? Wszystko jest do bólu ugładzone, wymuskane i bezpłciowe. Mrok i ciemność w wykonaniu zespołu tym razem napotkały na drodze uliczne latarnie, a mgła odeszła hen daleko.

Czy to wszystko sprawia, że "The Crying Light" to płyta niezbyt godna uwagi? Aż tak nisko nie można jej oceniać. Może poprzeczka była zawieszona po prostu za wysoko po genialnym "I Am a Bird Now", a może charakter twórczości zespołu jest na tyle osobliwy, że na dłuższą metę może przyciągać tylko oddanych, wiernych fanów. Dla mniej zaangażowanego słuchacza trzeci album w dorobku Antony and the Johnsons może okazać się zwyczajnie nudny.