Red Sparowes

"At The Soundless Down" to ponad godzina ociężałych, powoli posuwających się naprzód, gitarowych nawałnic; czasem dla zmyłki kuszących przyjemnymi melodiami z pogranicza poetyki lo-fi i ascetycznego minimal rocka, zdecydowanie jednak częściej eksplodujących siarczystym czadem albo przynajmiej rozedrgranymi plamami gitarowych przesterów.

Fajne, a jednocześnie niefajne jest to, że Red Sparowes skrzętnie unikają dźwiękowego rytualizmu i innej pretensjonalnej ezoteryki, co z wielkim powodzeniem praktykuje rzeczone Neurosis, a co z wielkim hukiem kompromituje później stadko nieporadnych naśladowców. Autorów "At The Soudless Down" interersuje hałas jako taki. Dramaturgia ciszy i zgiełku. Muzycy darują sobie kombinacje i eksperymenty – pełnymi garściami czerpią z tego co do muzyki wprowadził Sonic Youth, Tones Of Trail, oczywiście także wszechobecne Neurosis i nawet bez specjalnej obróbki wykorzytują to w swoich kawałkach. Brzmi to wszystko bardzo naturalnie, spontanicznie i przytłaczająco, chociaż... na dość krótką metę. Skupienie się wyłącznie na nutach – i to jest ta "niefajna" strona płyty – sprawiło, że poza zdrowym, tłustym jazgotem nie ma w tej muzyce żadnego drugiego dna, do którego można by dokopywać się przy kolejnych przesłuchaniach. Wszystko jest doskonale przewidywalne i oczywiste, co – jak wspomniałem – nie odbiera płycie uroku, a muzykom klasy. Powoduje jednak, że po pierwszym przesłuchaniu znamy na wylot wszystkie zakamarki "At The Soudless Down" i... trochę nie ma po co do niej wracać. Chyba oczywiście, że ktoś lubi się z rana trochę rozwalcować.