Grammatik

Bez specjalnego rozgłosu pojawiła się jedna z najlepszych płyt krajowego hip hopu i chyba jedna z najlepszych tegorocznych polskich płyt w ogóle. Eldo, Jotuze, Ash i Noon (wspomagani przez kilku gości, w tym Fisza w „Pamiętam”) nie są natarczywi muzycznie ani lirycznie. Nie epatują na siłę poważnymi głosami i tekstami, nie miażdżą hardcore’owym brzmieniem. Muzyka jest piękna, barwna, bogata i przy tym nie gubiąca motoryczności, Noon dowodzi tu naprawdę niepospolitego wyczucia, rzetelnych umiejętności i konkretnego zaplecza edukacyjnego – a jednak jego muzyka nie wychodzi na pierwszy plan, nie atakuje awangardowymi pomysłami (no, może kontrowersyjne, choć śliczne ambientowe pejzaże w „Pustych pokojach”), każda zaś krytyka i zarzut „niehiphopowości” będzie strzałem zazdrośnika śniegową kulą prosto w płot. Miłe uchu skwierczenie winyli, bity solidne i do przodu, świetne sample fortepianu czy gitary... Do tego oszczędne, ale porządne cuty – ja rozpoznałem wrzut z Group Home, ale sporo pochodzi z niezidentyfikowanych (dla mnie) polskich winyli. Przy tym są to drobne dodatki, przyprawy dosmaczające i tak fantastyczne potrawy, a nie podstawa kawałka gdy pomysłów brak (przykład: jeden z lansowanych ostatnio „raperów”).
Muza, aranże, głosy, teksty – wszystko spójne, przemyślane, wciągające i oryginalne. Mam nadzieję na reedycję tej płyty z lepszym masteringiem – przejrzysta, eteryczna produkcja i fajne głosy, a wszystko żenująco przygaszone. Jakby co, to mogę polecić kogoś od krystalicznego brzmienia – z czystej sympatii rzecz jasna. Bo urok płyty jest nieodparty.