Molesta Ewenement

Słynna i kontrowersyjna ekipa powraca w aurze skandalu: okładka „...takiej płyty” doczekała się nawet prezentacji w programie „997”, przy okazji informacji o zniknięciu wyładowanej kompaktami ciężarówki. Trzeci album warszawskiego składu trudno jednoznacznie określić: z jednej strony trochę niezłych bitów, widoczne zamiary unowocześnienia brzmienia, z drugiej zaś ciągła eksploatacja tych samych tematów i nie zawsze mistrzowskie wykonanie. O ile Wienio ma niezły, hardcore’owy głos, a błyszczący na poprzednich krążkach Włodi też nie daje plamy, to pozostałe rymy często pozostawiają wiele do życzenia. Różnie jest tez z podkładami: budowane wspólnie z Majkim i Korzeniem (pracowali m.in. przy świetnym WWO) potrafią raz wciągnąć hipnotycznym, miejskim brzmieniem (dobra, uliczna „Muzyka miasta”), raz zrazić irytującymi samplami („Nic Nowego”). Moimi faworytami są jednak melodyjne i melancholijne „Niespełnione ambicje” i „Wszystko co najlepsze”. Czego zresztą nie pisać o chłopakach, są prawdziwym Ewenementem na naszej scenie – rzadko która grupa budzi tak skrajne emocje, które trzeba by trochę odmitologizować – to przyzwoite chłopaki i modelowa załoga, choć „...taka płyta” nie stanie się (jak pierwsza płyta Molesty) kamieniem milowym polskiego hip hopu.