Porcupine Tree

"Blackfield II" to płyta ewidentnie popowa, pełna melancholijnych, balladowych piosenek, którymi można zachwycić się już od pierwszego przesłuchania (choćby "Epidemic" czy "End Of The Word"). "Fear Of A Blank Planet" to w zamierzeniu rzecz zdecydowanie bardziej ambitna, wymagająca od słuchacza większej koncentracji – zarówno na muzyce, jak i na tekstowej warstwie zawartych na niej utworów. Wystarczy wspomnieć, że jeden z nich – "Anesthetize" – trwa ponad 17 minut! Czyli lekko wystraszyć się można. Ale zrażać się jednak nie warto.

W niedawnym wywiadzie dla "Teraz Rocka" Steven Wilson mówił:

Z przebojowością jest taki kłopot, że może odwracać twoją uwagę od właściwej treści utworu. Taki był problem z naszym poprzednim albumem "Deadwing". Lubię go, ale moim zdaniem kilka utworów go psuje – i chodzi mi o te najłatwiej wpadające w ucho.

Hmm… Coś mi się zdaje, że artysta ma na myśli moje ulubione "Lazarus" i "Glass Arm Shaterring"… Moim zdaniem wcale nie psuły tej płyty, przeciwnie – były jej ozdobą. Trzeba jednak przyznać, że na "Fear Of A Blank Planet" aż tak łatwo przyswajalnych kawałków nie uświadczymy. Może trochę szkoda, ale skoro artysta ustawia poprzeczkę trochę wyżej, to nie ma się co na niego obrażać.

I nie ma też co przesadzać. Nowy album Porcupine Tree jest do ogarnięcia. Tytułowy utwór, zbudowany na dość ostrym riffie, to zupełnie niezła rzecz. Ballada "My Ashes" to z kolei pieśń o lekko blackfieldowym posmaku, więc także daje się bez trudu przełknąć. Schody zaczynają się dopiero przy wspomnianym już "Anesthetize". Kawałek zaczyna się spokojnie, ale po paru minutach przeradza się w niemal heavy metalową, pełną emocji kompozycję. Fajne, naprawdę, fajne granie. I wcale nie takie znowu skomplikowane. "Sentimental" daje wytchnienie, "Way Out Of Here" to znowu piosenka ostrzejsza, dodatkowo ubarwiona gitarowymi popisami Roberta Frippa. A "Sleep Together" to dobre (momentami trochę orientalne) zakończenie dobrego albumu. I tyle. Nie ma się co egzaltować.

Teksty faktycznie są niezłe jako wyraz zgorzknienia współczesną cywilizacją – internetem, ipodami, MTV itp. – ale Porcupine Tree to nie punk. To nawet nie The Offspring. Bunt Stevena Wilsona jest wycyzelowany i – choćby nie chciał, a jak widać z fragmentu wywiadu, nie chce – jakiś taki… ładny. W związku z tym – pretensjonalny niestety. Nie mówię, że nieautentyczny. Pretensjonalny.

Wolę więc ostatnie, zupełnie bezpretensjonalne Blackfield. Ale na "Fear Of…" nie narzekam. Po "Feel So Low" z "Lightbulb Sun" – utworze również z gatunku tych "psujących i odwracających uwagę od swoich własnych treści" – kupuję Porcupine Tree jak leci, z całym dobrodziejstwem inwentarza. I Wilsona też kupuję, nawet jako producenta Opeth. To sympatyczny i bardzo utalentowany facet. A że w wywiadach odcina się od moich ulubionych kawałków… Trudno. Przeżyję.