Sweet Noise

Fani Sweet Noise na nową płytę tego zespołu musieli czekać aż cztery lata. Choć album mógł wyjść już dość dawno temu, Glaca – charyzmatyczny i kontrowersyjny lider grupy – zdecydował się na zaskakujący i ryzykowny ruch. Wyjechał do RPA i kompletnie przerobił gotowy już materiał, wspólnie z producentem Warrickiem Sonym uzupełniając go o etniczne brzmienia, głosy miejscowych raperów, nowe bity i całą masę efektownej elektroniki.

Dwie poprzednie płyty Sweet Noise budziły mieszane uczucia. Brzmiały nowocześnie, ale trudno było nie dostrzec ich wyraźnych inspiracji – choćby twórczością Nine Inch Nails. Przekaz tekstowy – chwalebny i słuszny – często raził prostotą i łopatologicznością. Koncerty – znakomite i widowiskowe – mogły irytować patosem i nadmierną teatralizacją. Otwartość na różne wpływy i konwencje muzyczne niebezpiecznie zbliżały zespół do zepsutego i tak chętnie krytykowanego przez Glacę mainstreamu.

Z "The Triptic" jest jednak inaczej. Glaca śpiewa po angielsku i to duży plus. Mniej przeszkadza bowiem jego naiwne zaangażowanie (tak to już jest, że największy nawet banał jakoś mądrzej brzmi w obcym języku). Przede wszystkim jednak nowa płyta Sweet Noise stanowi naprawdę wybuchową mieszankę ostrych "reznorowych" gitarowych riffów, dobrze dawkowanej elektroniki, emocjonalnych linii wokalnych, afrykańskich, egzotycznych dźwięków i gniewnego rapu. Takie kawałki jak "Victims Of War", "Give It All Away", "Painkiller" czy "Vahan Song" naładowane są potężną energią, której nie sposób się nie poddać. W wielu z nich dzieje się naprawdę dużo – na przykład w agresywnym i melancholijnym na przemian "Stay Alive", czy w "World" – początkowo epatującym elektronicznym, połamanym bitem, w finale przechodzącym w gitarowo-wokalną (ale wciąż melodyjną) naparzankę. Właściwie każdy z tych 15 utworów zasługuje na uważne, wielokrotne wysłuchanie. I każdy ma w sobie coś, czego nie sposób oddać za pomocą suchego opisu – jakąś korzenną moc, zupełnie niezakłóconą – przeciwnie, wzmocnioną wręcz – doskonałą studyjną produkcją.

Artystów, którzy wystąpili na tej płycie, jest co niemiara (przede wszystkim z Afryki, ale nie tylko – mamy tu także nieodżałowanego Docenta z Vadera). Każdy dorzuca do niej swoją cegiełkę. W efekcie "The Triptic" to 77-minutowy (może trochę jednak za długi, ale pewnie nie dla zdeklarowanych fanów) muzyczny eksperyment na wysokim, światowym poziomie. Eksperyment ze wszech miar godny jak najżyczliwszej uwagi.