Houk

Houk uformował się w 1988 r. na gruzach legendarnej formacji warszawskiego undergroundu, Deuter. Tworzący ostatni skład zespołu muzycy: gitarzysta Robert Sadowski (wcześniej Madame) oraz sekcja rytmiczna znana z grupy Sstil, Tadeusz Kaczorowski i Piotr „Fala” Falkowski, po dokooptowaniu wokalisty Zbigniewa Bieniaka rozpoczęli działalność jako Houk Howgh. Jednak dopiero odejście Bieniaka jesienią 1989 r. i przyjęcie na jego miejsce Darka Malejonka (Kultura, Izrael, Moskwa, Armia) należy potraktować jako właściwy początek działalności zespołu.

Początek – trzeba powiedzieć – dość osobliwy: czterej muzycy wyjechali do Berlina Zachodniego, gdzie utrzymywali się z grania na ulicy akustycznych koncertów. Po trzech miesiącach wrócili do kraju i rozpoczęli regularne występy w warszawskich pubach, u boku trójmiejskiej, eksperymentalnej formacji Apteka. Zdobyta w ten sposób lokalna popularność, a także magia tworzących zespół nazwisk zaowocowały zaproszeniem Houk na FMR Jarocin’ 90, co stało się początkiem ogólnokrajowej kariery.

Rzeczywiście już w 1991 r. Houk zrealizował materiał na debiutancki album „Soul Ammunition”. Płyta – zwłaszcza oceniana z perspektywy czasu - jest jednym z najciekawszych dokonań na polskim rynku rockowym. Wielkie zauroczenie surowym brzmieniem i naturszczykowską ekspresją takich artystów lat 60. i 70. jak Jimi Hendrix, MC5, Iggy Pop & The Stooges czy Lou Reed, wieloletnie doświadczenia z muzyką punkową i sposób nagrywania materiału „na setkę” (zarejestrowano go w ciągu trzech dni) zaowocował muzyką, która o dwa, trzy lata wyprzedziła wielką modę na grunge. „Soul Ammunition” ukazał się ostatecznie w 1992 r. W tym samym roku Houk wielokrotnie występował za granicą: na festiwalu Berlin Independence Day, na Midem w Cannes, w Helsinkach podczas premiery filmu „The Last Border” Miki Kaurismakiego (w filmie wykorzystano utwór „Soul Ammunition”), oraz dał kilkanaście koncertów w klubach Finlandii. Występy na żywo były zresztą największym atutem zespołu, czego najlepszym potwierdzeniem była wydana w 1993 r. płyta koncertowa „Natural Way (Full Noize)” dokumentująca występ Houk w warszawskim Remoncie. Obok kompozycji zespołu na „Natural Way” znalazły się trzy covery, jasno przedstawiające fascynacje i ambicje Houk: „Children Of The Revolution” T.Rex, „1969” The Stooges i „I Don’t Live To Day” Hendrixa. „Natural Way” była jednak ostatnią odsłoną korzennego, prepunkowego Houka. Już następna propozycja zespołu, „Transmission into Your Heart” była studyjną superprodukcją i jeśli nawet zawierała w sobie jakieś wspomnienia wczesnych nagrań, to było to wyłączną zasługą znakomitej gry Roberta Sadowskiego.

Mimo to, a może właśnie dlatego „Transmission Into Your Heart” okazało się olbrzymim sukcesem, a Houk stał się pierwszoplanową gwiazdą krajowych scen. Publiczność znalazła tu odniesienia do coraz bardziej popularnego w Polsce grunge’u, ale w jeszcze większym stopniu dała się uwieść bardzo przebojową formą utworów.

O tym, że płyta była wynikiem sporych kompromisów artystycznych, najlepiej świadczy rychłe odejście Roberta Sadowskiego, a w kilka miesięcy później wyrzucenie z zespołu Falkowskiego i Kaczorowskiego. O tym, jaki potencjał tkwił w tych muzykach i w jakim kierunku miała szansę pójść muzyka Houk, najlepiej świadczą ich późniejsze nagrania. Sadowski wkrótce stanął na czele grupy Kobong – nieistniejącego już, najbardziej progresywnego zespołu noise/metalowego w Polsce, zaś Falkiewicz razem z Robertem Brylewskim stworzyli eksperymentalno/transowy Falarek Band. Obie grupy w ciągu kilku miesięcy zyskały sobie opinię największych odkryć połowy lat 90. i status kapel niemalże kultowych.

Tymczasem na placu boju pozostał Malejonek. Do współpracy nad nowym materiałem Houk zaprosił członków hard core’owej (w końcowym okresie działalności thrashowej) grupy Ahimsa. Powstała z ich udziałem płyta „Generation X” była dość przeciętną kontynuacją „Transmission” – udaną pod względem kompozycji, ale nijaką jeśli chodzi o wykonanie. Rynkowe notowania Houk wyraźnie spadły.

Przez kolejne lata Malejonek skupiał się raczej na współpracy z 2 TM 2,3, na własnym projekcie Maleo Reggae Rockers oraz wydał płytę solową "Za Zu Zi". Ostatnio brał również udział w nagraniach płyty Arki Noego „A Gu Gu”. W międzyczasie trwały powolne przygotowania do nagrań następnej płyty Houk. Materiał, którego wydanie zapowiedziane jest na sierpień 2000, nosić będzie tytuł „Extra Pan” i zawiera muzykę w stylu typowym dla ostatniego składu Houk. Ciężkie, bliskie thrashowi riffy łączą się tu z lekką pulsacją reggae (cover „Children Of The Revolution” w wersji reggae), a chrześcijański przekaz z typowo rockową ekspresją Maleo. Obeszło się w każdym razie bez większych zaskoczeń.