Archive

Darius Keeler: "W lecie ‘94 roku poznałem Rosco, młodego rapera z południowego Londynu. Nie byłem przekonany do angielskiego hip-hopu, ale Rosco miał pewność siebie i arogancję w stosunku do świata, więc zaczęliśmy współpracę". Zafascynował się młodzianem również Danny Griffiths, powracający po roku z Australii, dołączając do nowego projektu, odświeżając znajomość z Dariusem, z którym współpracował już w przeszłości. Temu ostatniemu brakowało jednak czegoś w brzmieniu, widocznie jakiejś nutki kobiecości, śpiewności. Brakującym ogniwem okazała się Roya Arab, która, kiedy pojawiła się w studio, okazała się pewna siebie, charakterystyczna (to chyba ich wyznaczniki nieprzeciętności – przyp.aut) i ...totalnie ujarana. Mógł wreszcie powstać pełny materiał. Podpisali umowę z Record/Publishing, filią Island Record i wszystko zaczęło się sypać, bo "ego Rosco wzrosło, a ja posuwałem Royę" - ponownie bezpośredni Darius.

Do rozpadu ówczesnego składu przyczynił się również brak kompetencji ze strony wytwórni oraz brak jednoznacznego wektora na dalszy rozwój. Ostateczną decyzję podjęli po zobaczeniu własnego teledysku w telewizji kablowej... dla dzieci!

Nie oznacza to wcale, iż nagrane wówczas "Londinum" jest rzeczą ze wszech miar przeciętną, godzinną, zwiędłą emocjonalnie startą czasu. Ba! Uważam, iż ich debiut był wręcz świetny. Utrzymany w stylistyce trip–hopu i zbudowany na obowiązkowej, dualistycznej metodzie zestawiającej zniewalający, piórkowy kobiecy wokal z mięsistym rapem "egzystencjalnego" hip–hopowca, udanie wpisywał się w modną ówcześnie stylistykę. Szczególną uwagę zwracały aranżacje na skrzypce, flet oraz nieźle pomyślany "dwuślad" staromodnych, poruszających, akordowych plam organ i archaicznej, zakurzonej elektroniki. Czasem przybierało to aż niemal symfoniczny charakter (acha!) Pink Floyd, jak w bodaj najlepszym tutaj, tytułowym "Londinium", skąd ciągnie się nić ewolucji ku przyszłym dokonaniom. Jednak nie należy przesadzać, nie było to dzieło wyjątkowe, mroczna płachta eksperymentatorskich, choć w pełni kontrolowanych odjazdów przesłaniała jednak brak kompozytorskiego wyrobienia i indywidualnego pomysłu na tworzenie muzyki.

Sytuacje miała uratować nowa wokalistka Suzanne Wooder, ale lichemu szczęściu nie pomogła wytwórnia narzucając im producenta, który miał wykroić z ich muzyki same "hity", co w efekcie brzmiało, jak "kupa beznadziejnego gówna". Nie będę jednak tak ostry, jak Darius w ocenie kolejnego albumu zatytułowanego "Take My Head". Pozbawieni identyfikującej bandery już przebrzmiałego trendu, popadli co prawda w piosenkowy banał o wątłym przekazie emocjonalnym, nieprzekonujący ponadto swą zmechanizowaną bądź bardziej "żywą", wręcz rockową strukturą, ale i tu były momenty, jak w, dajmy na to, ujmującym, wspaniale rozwijającym się "The Pain Gets Worse" czy kolejnym "Woman", w czym ponownie można się doszukiwać obecnego umiłowania do gradacji napięcia. O ponownie tytułowym, ciężkim i transowym "Take My Head" w powyższym kontekście nawet nie wspomnę. To aż nazbyt oczywiste, szczególnie mając na uwadze ich muzykę do filmu "Michel Vailant". Lecz ogólnie było bardziej popowo, choć jakoś tak nietypowo, frapująco właśnie ze względu na brak owego szlifu. Jakby wiedzieli, co chcą zrobić, ale brak im było jednoznacznej wizji.