ARCHIWUM

Jethro Tull to historia, która ciągnie się już od ponad trzydziestu lat. Miewała momenty ważne, jak choćby słynny „Aqualung” czy trochę niedoceniany, najbardziej folkowy okres „Songs From The Wood” i „Heavy Horses”. Miewała też momenty, o których najlepiej zapomnieć – bombastyczne „A Passion Play” czy przeładowane kiczowatą elektroniką „Under Wraps”. Przeważnie był to jednak po prostu niezły zespół, którego wyjątkowość tkwiła raczej w barwnej osobowości i talencie flecisty, Iana Andersona, niż w samych kompozycjach. I ten właśnie fakt najlepiej potwierdził warszawski koncert zespołu.

Jego program najwyraźniej miał przekonać widzów, że, koniec końców, Jethro Tull jest kapelą blues rockową. Sporo akcentów z najwcześniejszych płyt (zwłaszcza „This Was”), całkowite unikanie materiału z lat 80., a nawet drugiej połowy lat 70. (ten okres reprezentował tylko „Hunting Girl” z „Heavy Horses”) i sklecenie całej reszty występu z dwóch ostatnich wydawnictw („J-Tull Dot Com” oraz solowego albumu Andersona „Secret Language Of Birds”) miało stworzyć ładną paralelę, sugerującą, że zespół wrócił do korzeni. Rzeczywiście był to atut koncertu – niewiele oklepanych od dziesięcioleci hitów, sporo improwizacji i scenicznej zabawy dźwiękiem rozjaśniało atmosferę i wprawiało widzów w zaskakujacy (zważywszy na średnią wieku) entuzjazm. Andersona też. Można się z niego nabijać i kpić – że stary, że od trzydziestu lat udaje śmietnikowego dziada, a jest milionerem, że swoje powiedział już kilkanaście lat temu...itp. – ale na pewno nie sposób odmówić mu charyzmy. Brykał i pląsał na jednej nodze, grał niesłychanie żywiołowe solówki na flecie, śmiał się, żartował, w każdym razie odnosiło się wrażenie, że bawi się swoją muzyką nie gorzej niż publiczność. Odróżniało go to niestety od reszty składu, która bardziej nadawała się na potańcówkę w domu starców niż koncert rockowy. Precyzja i wzorowe wykonanie nie tłumaczy kompletnego braku polotu i emocji - sporadyczne wygłupy na "andersonowską" modłę wydawały się wykalkulowymi pomysłami lidera, nie zaś spontaniczną inicjatywą muzyków.

Jedna refleksja – Jethro Tull od dawna nie stworzył nic godnego uwagi i raczej nie należy spodziewać się, żeby kiedyś jeszcze stworzył. Ale nie zmienia to w niczym faktu, że zespół w dalszym ciągu potrafi porawać tłum (Kongresowa pękała w szwach) i dostarczyć mu porcję naprawdę niezłej zabawy. Co jeszcze ważniejsze – lepiej czy gorzej, ale grupa idzie swoją drogą, przynajmniej starając się poszukiwać w muzyce czegoś nowego. To, że niespecjalnie im to wychodzi, to inna rzecz. Jeden raz w życiu warto zobaczyć Jethro Tull - ten rodzaj rockowej ekspresji poza nimi w zasadzie nie istnieje