Wojtek Wysocki: O Grejfrucie mówi się z reguły jako o supergrupie, której filarami są Marcin Ciempiel i Piotr Nalepa. Równie często dodaje się, że te nazwiska to jedyna racja istnienia zespołu – jak rzeczywiście wyglądały początki grupy?
Bartek Świderski: Nie, tu nie ma mowy o żadnej supergrupie. Historia była taka, że Marcin Ciempiel i Kuba Głuszkiewicz mieli zespół, do którego szukali wokalisty. Przy jakiejś okazji dotarła do mnie taka informacja, zgłosiłem się i zostałem. Później były różne zawirowania personalne, w wyniku których odszedł gitarzysta. Marcin zadzwonił do Piotrka Nalepy, ten akurat miał czas i zgodził się z nami pograć. Ostatecznie w połowie stycznia tego roku Grejfrut istniał w dzisiejszym składzie.
W. W.: Jednym z argumentów zwolenników teorii o Grejfrucie – supergrupie jest fakt szybkiego podpisania przez Was kontraktu z dużym koncernem fonograficznym oraz sukces na festiwalu opolskim.
B. Ś.: Wiesz, trudno mi się tłumaczyć z tego, że szybko podpisałem kontrakt. Ale na pewno nie było takiej sytuacji, że nasz zespół został „wymyślony” przez Universal. Najpierw był skład i piosenki, potem szukanie wydawcy... zupełnie normalna droga. W każdym razie zdobycie kontraktu kosztowało nas naprawdę wiele wysiłku. Natomiast jeśli chodzi o Opole, to zostaliśmy zgłoszeni przez wydawcę, który o tym fakcie poinformował nas dopiero, gdy nasza demówka przeszła przez wstępne eliminacje.
W. W.: Wygraliście w konkursie debiutów piosenką „Gaj” Marka Grechuty i Agnieszki Osieckiej. Skąd ten wybór – utwór niewiele ma wspólnego z tym, co proponujecie na płycie?
B. Ś.: Toteż pierwotnie wcale nie zamierzaliśmy go tam umieszczać. Po prostu chcieliśmy mieć cover, a przy okazji chcieliśmy mieć utwór w rytmach reggae. I „Gaj” w naszym opracowaniu spełniał te wymagania. A dlaczego akurat „Gaj”? Ten kawałek towarzyszył mi praktycznie od dziecka – słuchali go rodzice, często lecial w radiu... Tak jakoś zapadł mi w pamięć, że śpiewałem go na zajęciach z piosenki w Szkole Teatralnej, a teraz zaproponowałem go chłopakom. To świetny numer – świetna melodia i doskonały tekst. Szczerze mówiąc wydaje mi się, że to właśnie ta piosenka, a nie Grejfrut, wygrała Opole.
W. W.: Po ukończeniu Szkoły Teatralnej rozpocząłeś pracę w warszawskim Teatrze Studio. Czy doświadczenie aktorskie pomogło czy przeszkodziło Ci w rockowej interpretacji utworów Gejfruta?
B. Ś.: Pewne rzeczy pomogły, a pewne nie miały znaczenia. Pomaga na pewno obycie ze sceną i publicznością, ale z drugiej strony są to zupełnie inne doznania. Kiedy wyszedłem na scenę w Opolu i zobaczyłem to morze ludzi sięgające po horyzont, to nie powiem, lekko się nogi pode mną ugięły. Wtedy doświadczenie teatralnie nie miało właściwie żadnego znaczenia. Pomaga też umiejętność operowania głosem i wyrobienie dykcji. Dzięki temu znacznie szybciej mogłem nagrać wokale w studiu – uniknęliśmy męczących poprawek.
W. W.: Grejfrut jest zespołem rockowym. Czy debiutując z tej pozycji nie obawiacie się rynkowej konfrontacji z wszechobecną ostatnio taneczną elektroniką?
B. Ś.: Konfrontacji nie. Myślę, że choćby zespół Myslovitz udowodnił, że można jednak sprzedać w Polsce dobrą muzykę gitarową. Dla mnie zresztą nie jest problemem, że jesteśmy obecnie zalewani muzyką dance, ale to, że w Polsce cały rynek jest jakiś zachwiany. Na Zachodzie masz przecież też dance, ale masz też rock, pop, metal... Wszystko ma swoje miejsce i wszystko ma szanse dotarcia do swojego odbiorcy. A w Polsce jest to jakieś ściśnięte, albo panuje jeden gatunek, albo drugi – ze skrajności w skrajność.
W. W.: Jednak Wasz wydawca – bądź co bądź jedna z największych firm fonograficznych w kraju - również uczestniczy w tym zjawisku „zawężania rynku”. Czy ze strony Universalu nie było nacisków, żeby Wasza muzyka brzmiała jak jakiś konkretny wzorzec z Zachodu?
B. Ś.: Właśnie nie. Praktycznie to, co przedstawiliśmy na demówce znalazło się na płycie. Pomijam oczywiście jakieś zabiegi czysto studyjne czy drobiazgi aranżacyjne, które siłą rzeczy przy nagrywaniu płyty zostały nieco zmienione i dopracowane. Ale generalnie płyta przedstawia prawdziwy obraz zespołu Grejfrut. Nie wiem, może uwierzyli, że coś takiego ma szansę sprzedać się bez jakiś kompromisów, albo po prostu stwierdzili, że zaryzykują.
W. W.: Jesteś aktorem Teatru Studio przez wiele lat kojarzonego z teatrem – najogólniej mówiąc – awangardowym. Marcin Ciempiel ma za sobą współpracę z bodaj najwybitniejszym zespołem trójmiejskiej psychodelii - Apteką. Jak w tym kontekście rozumieć stosunkowo lekką i przebojową formułę Grejfruta?
B. Ś.: To nie jest tak, że gramy same lekkie piosenki. Po prostu przede wszystkim takie znalazły się na tej płycie. Natomiast wcale nie oznacza to, że taki będzie kierunek, jaki obierzemy na następnej płycie.
W. W.: A jaki będzie kierunek, w którym pójdziecie na następnej płycie.
B. Ś.: Wolałbym jeszcze nie mówić. W każdym razie kilka utworów jest już gotowych i mi osobiście wydają się bliższe temu co zagraliśmy np. na „j.f.k”. Co jednak będzie na całym albumie – zobaczymy.