Parę tygodni przed premierą swojej najnowszej płyty („Believe In Nothing”) część zespołu Paradise Lost odwiedziła na trasie tzw. press touru również Warszawę. Każdy z dziennikarzy miał z zegarkiem w ręku wyznaczone 20 minut na spotkanie – nie mogłam narzekać na nadmiar czasu do konwersacji, jednak na szczęście wokalista – Nick Holmes – i gitarzysta – Greg Mackintosh – okazali się profesjonalnie przygotowani. Na pytania odpowiadali chętnie i składnie, a nawet pozwalali sobie na żarciki...

Nuta: Brzmienie Waszych dwóch poprzednich albumów było wzbogacone motywami elektronicznymi. Słychać ich zresztą ciągle trochę także na Waszej najnowszej płycie. Co spowodowało, że Paradise Lost – zespół kojarzony raczej z klasycznie mocnym uderzeniem – zdecydował się na taki pomysł?
Nick Holmes: Chcieliśmy zmienić nasze, dość charakterystyczne brzmienie, poeksperymentować trochę. Nagraliśmy przecież dobrych parę albumów, na których ciężkie gitary dominują. Chcieliśmy, aby „One Second” miała trochę nowych efektów dźwiękowych, żeby brzmiało to nieco odmiennie... Poza tym nie wszystko da się zagrać na gitarze – dlatego sięgnęliśmy np. po keyboardy. To nudne, gdy się za długo pozostaje w jednym stylu – zawsze trzeba szukać nowych rozwiązań.
N: Ale słuchając Waszej najnowszej płyty „Believe In Nothing” miałam wrażenie, że jej brzmienie nawiązuje jednak bardziej do, typowego dla Paradise Lost, dawnego, ciężkiego grania...
NH: O tak! Nagraliśmy w sumie siedem płyt, z czego ponad połowa to ostre granie. Potem był ten jeden album, na którym było nieco lżej. To jednak nie oznacza, że odcięliśmy się od tego, co robiliśmy do tej pory. Ludzie powinni zdać sobie sprawę, że jesteśmy zespołem rockowym (mamy dwie gitary itd.), więc zawsze będziemy trochę modyfikować nasze brzmienie. Chcemy zaskakiwać naszych fanów – powinni się do tego przyzwyczaić... Poza tym trudno wszystkich uszczęśliwić... „Believe In Nothing” faktycznie w pewnym stopniu powraca do podstawowych założeń Paradise Lost, nie eksperymentujemy tym razem zbyt dużo. Robimy tylko to, co umiemy najlepiej! Ta płyta brzmi przez to, według mnie, bardzo spójnie i... bardzo jak Paradise Lost. A to coś, do czego każdy zespół powinien dążyć: grać tak, by wyeksponować swoje charakterystyczne cechy. A poza tym cieszy mnie to, co widzę po rozmowach z dziennikarzami – zauważyliście, że ten album różni się od poprzedniego, pytacie, dlaczego zrobiliśmy to czy tamto, a to oznacza, że płyta wzbudza kontrowersje, wyzwala jakieś emocje. O to też nam chodziło!
Gregor Mackintosh: Ale bez przesady – nie chcielibyśmy, by ludzie jej nie znosili...
NH: No nie, oczywiście, ale... tak z drugiej strony – wolałbym, aby ktoś powiedział, że jej nienawidzi, niż gdyby miał stwierdzić, że jest tylko OK...
N: Czy zgodzicie się jednak ze stwierdzeniem, że „Believe In Nothing” może trafić do o wiele szerszego grona słuchaczy niż np. płyty z początku działalności Paradise Lost?
GM: Masz na myśli to, że jest bardziej komercyjna, przystępna? Zabawne, gdyby nas ktoś zapytał, jak powinna być zrobiona płyta, która spodoba się wszystkim, nie mielibyśmy pojęcia, co powiedzieć. Kompletnie się na tym nie znamy i nie wiemy, jak być komercyjnymi... Poza tym nie chcielibyśmy, by każdy spotkany na ulicy człowiek był nami zachwycony... To by było podejrzane – każdy przecież powinien mieć własne preferencje. Tak samo my – dlatego tworzymy muzykę, która ma indywidualne znaczenie dla każdego z nas. A co do przystępności muzyki, to z tym nigdy nie wiadomo. Np. Limp Bizkit – gdyby ktoś mnie zapytał o zdanie, przed wypromowaniem ich, powiedziałbym: „Oni?! Nigdy w życiu nie staną się grupą słuchaną przez młodzież na niemal całym świecie. Kto by tego słuchał?!” – Ja na pewno nie... A teraz okazuje się, że to jeden z najlepiej sprzedających się zespołów na świecie... My nie zastanawiamy się, co ludzie kupują – po prostu gramy to, co nam się podoba! Ale rozumiem, o co Ci chodziło w tym pytaniu – nie rąbiemy już takim ciężkim brzmieniem jak kiedyś, to fakt... Oczywiście, zgadza się, masz na myśli to, że łączymy różne elementy muzyczne ze sobą i dlatego możemy się spodobać ludziom, którzy lubią odmienne style; jednak wszystkie te gatunki łączy jedno – żaden z nich nie jest komercyjny...
NH: My tylko gramy rocka! Jeśli uważamy coś za dobrą, rockową piosenkę, to ją nagrywamy, to proste! Kiedy zaczynaliśmy, graliśmy w jednym i tym samym stylu, bo byliśmy nastolatkami. To normalne w tym wieku – wtedy młodzi ludzie lubią się utożsamiać z bardzo ściśle określonymi modami. W naszej muzyce widać jak dorastaliśmy, jak stopniowo wplatamy w nią nowe pomysły, jak rozszerzają się nasze inspiracje – to dlatego nasza muzyka jest coraz „przystępniejsza”.
GM: Ja uważam, że to bardzo dobrze – wystarczy przesłuchać „Believe In Nothing” dwa, trzy razy i już się wie, czy się ją lubi, i które piosenki wpadają w ucho najszybciej. Z „Hold” było nieco trudniej – trzeba było go posłuchać co najmniej z dziesięć razy...
N: Wiem, że producentem „Believe...” był John Fryer, znany ze współpracy z takimi choćby artystami jak Depeche Mode, Die Krupps, White Zombie, HIM i wieloma innymi. Chciałabym wiedzieć...
GM: Ile sobie policzył?!
N: Nie! Nie, o to chciałam zapytać!
GM: Ale mogę Ci powiedzieć – był tani – naprawdę udało się nam przekonać go, by za dużo nie chciał...
N: Chciałam się dowiedzieć, jak bardzo jego doświadczenie wpłynęło na brzmienie „Believe In Nothing”...
NH: O, na pewno nie za bardzo – nagrywamy płyty od dziesięciu lat i sami dobrze wiemy, jak powinniśmy brzmieć. John wie wiele rzeczy o elektronicznym brzmieniu, jest w tym dobry, my więc skoncentrowaliśmy się bardziej na tym, na czym my znamy się najlepiej – czyli np. na dźwięku gitar. Ale zawsze dobrze mieć przy pracy w studiu kogoś z zewnątrz, nie związanego z zespołem, kto może spojrzeć na naszą muzykę z dystansu. Kiedy go zaprosiliśmy do studia na próbę, by posłuchał z kim będzie pracował, powiedzieliśmy mu: „Tak brzmimy na żywo i tak chcemy brzmieć na płycie.” To było dla nas bardzo ważne, by zachować - w pewnym stopniu oczywiście, atmosferę live na albumie.
GM: John prawie niczego nie zmieniał, starał się uchwycić jak najwięcej z tego naturalnego brzmienia.
NH: Okazało się zresztą, że mieliśmy podobne odczucia i pomysły co do tej płyty. Jesteśmy bardzo usatysfakcjonowani... A skoro rozmawiamy o produkcji płyty, to chciałbym jeszcze dodać, że „Believe In Nothing” remiksował jakiś gość z Niemiec, z Hanoweru, o którym nigdy wcześniej nie słyszeliśmy. Wiesz, mogło z tego wyjść jakieś straszne gówno, ale o dziwo, koleś odwalił kawał wspaniałej roboty!
N: Istniejecie na rynku muzycznym już ponad 10 lat, dlatego chciałabym zapytać Was o pewne rzeczy z przeszłości...
GM: Brzmi groźnie, ale dawaj!
N: Po płycie „Draconian Times” zaczęliście grać nieco delikatniej. O ile wiem, ta zmiana niezbyt spodobała się fanom muzyki metalowej...
NH: Kiedy nagraliśmy „One Second”, większość słuchaczy ciężkiej muzyki zupełnie nie pojęła tego, co zrobiliśmy. Dopiero jakieś pół roku później zaczęli się do tego przekonywać i zrozumieli, że był to po prostu naturalny proces ewolucyjny naszej muzyki.
GM: Na pierwszych albumach graliśmy coś, czego przed nami chyba nikt nie próbował, wyszliśmy z nowym stylem grania metalu – połączyliśmy elementy gothic z doomem. Potem przeszliśmy płytą „Icon” do „Draconian Times” – obie są utrzymane w podobnym stylu. Po prostu uznaliśmy, że nie chcemy być kojarzeni tylko i wyłącznie z metalem, nie chcemy, żeby ktoś myślał, że potrafimy tylko jechać w jednym kierunku, kopiować samych siebie...
NH: Są tony zespołów rockowych, które robią jedną identyczną płytę po drugiej – i tak w kółko...
GM: Dlatego właśnie zdecydowaliśmy się na powrót do gothic. Inaczej bylibyśmy najnudniejszą grupą na świecie, jeżeli ciągle gralibyśmy to, co parę lat temu...
NH: A przy okazji, „Believe In Nothing” to dobra płyta i „w dobrym czasie” wydana...
N: Niektórzy nazywają Was...
GM: Dupkami! Wiemy o tym!
N: Nie! Znowu mi przerywacie!!! Chciałam nawiązać do tego, co powiedziałeś przed chwilą, o tym, że jesteście uznawani za pionierów doom metalu. Czy uważacie, że ten styl, który właśnie Wy zaczęliście propagować, wpłynął jakoś na rozwój muzyki heavy metalowej?
GM: Chyba tak! Myślę, że mieliśmy wpływ na wiele późniejszych zespołów – może nie na gwiazdy tego formatu co np. Manowar...
NH: Po tym, jak nagraliśmy album gotycki, zauważyliśmy, że zaczęło powstawać wiele zespołów grających właśnie w tym stylu. Myślę, że wykreowaliśmy pewien zupełnie nowy ruch sceniczny.
GM: Oczywiście nie zrobiliśmy dla muzyki nic tak wielkiego, jak np. Metallica czy Nirvana, ale mamy jednak mały, własny wkład w historię muzyki rockowej...
NH: Nie taki znowu mały! W końcu coś wynaleźliśmy – gothic metal, a potem poszliśmy dalej!
GM: Gothic, dark rock, dark metal... Nazywaj to jak chcesz...
NH: To zabawne, wymyślanie tych wszystkich nazw, określających naszą własną muzykę – w sumie nie ma to większego znaczenia.
N: W swoim dorobku macie cover Atomic Rooster „Death Walks Behind You” (znalazł się on na Epce „As I Die”). Czy można więc uznać, że doom metal – czy jakkolwiek to nazwiecie – ma swoje korzenie w brytyjskiej scenie progresywnej końca lat 60.!?
GM: Chyba nie... Jedyne zespoły, które przychodzą mi na myśl, jako inspiracje tego gatunku, to chyba tylko Cream i Black Sabbath – chociaż to raczej lata 70. Lata przed, powiedzmy, rokiem ’74 to trochę „nie mój czas”... Oczywiście w latach 70. i 80. było też sporo chłamu – nie oczekiwałbym, że ktoś czerpie poważne inspiracje np. z Duran Duran, Culture Club, czy czegoś w tym stylu... Chociaż jest jedna piosenka Duran Duran, którą lubię, ale ten zespół jest koszmarny, tak poza tym...
NH: Bez tych wielkich zespołów – takich jak np. Cream – nie byłoby żadnego rodzaju rocka czy metalu. One oddziałały na wszelkie gatunki muzyczne, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio – przez swoich następców.
N: Jakie są plany grupy na najbliższą przyszłość? Prawdopodobnie będziecie zajęci promocją „Believe In Nothing”?
NH: W lutym zagramy parę koncertów z Sisters Of Mercy w Austrii, Szwajcarii i Niemczech.
GM: To będą bardzo „dark-gotyckie” występy...
NH: Nawet można powiedzieć „wyjątkowo dark-rockowe tournee...
N: A co z Polską?
NH: Są plany, że po serii tych koncertów z Sistersami wrócimy do Polski i przypomnimy się naszym starym fanom – może też zyskamy nowych z najmłodszego „naboru”...
N: Życzę Wam tego! W takim razie czekamy na Wasz przyjazd!