Nuta: Dlaczego założyłeś Lenny Valentino? Nie mogłeś zrealizować nowych pomysłów w Myslovitz?
Artur Rojek: Nie tyle nie mogłem, co nie chciałem. Myslovitz jest w pewnym sensie spółką, a ja chciałem być bardziej odpowiedzialny za całość. Poza tym miałem świadomość, że realizując nowe pomysły w ramach Myslovitz, ostateczny efekt i tak byłby bliski stylowi Myslovitz. Brzmiałoby to profesjonalnie, klarownie, przejrzyście. Tymczasem zależało mi na czymś dokładnie odwrotnym, na muzyce bez elementu kalkulacji, muzyce spontanicznej. Przyznam, że mam czasem wrażenie, że zaczynamy robić w Myslovitz piosenki w zbyt wydumany sposób, a to nie do końca mi odpowiada.

Nuta: Zakładając nowy zespół chciałeś więc odtworzyć atmosferę debiutu? Energię, która powstaje przy zaczynaniu czegoś od nowa?
Artur Rojek: Tak i jest to fantastyczne uczucie, kiedy coś tworzysz od podstaw. Nie kontynuujesz, ale zaczynasz.

Nuta: Rozumiem więc, że w Myslovitz czujecie się już trochę przywiązani do pewnego schematu?
Artur Rojek: Nie wiem, co odpowiedzieliby na to pozostali muzycy, ale ja mam wrażenie, że jesteśmy już trochę zmęczeni. Zmęczeni całą sytuacją: tym, że gramy tyle koncertów, że praktycznie od ośmiu lat pracujemy właściwie tylko ze sobą... Po prostu potrzebowałem trochę świeżego powietrza.

Nuta: Pierwotnie w składzie Lenny Valentino występowali z tobą muzycy szerzej nie znani. Skoro poszukiwałeś atmosfery prawdziwego debiutu, skąd pomysł na współpracę z, bądź co bądź doświadczonymi, muzykami Ścianki?
Artur Rojek: Może w pierwszym składzie grali muzycy niezbyt znani, ale jednocześnie nie byli to amatorzy. Każdy z nich żył z muzyki. Natomiast mi chodziło o coś innego. Ja sam przecież, chcąc nie chcąc posługuję się pewnym schematem wypracowanym w Myslovitz. Muzycy, z którymi grałem na początku raczej podporządkowali się temu, zamiast wnieść tu coś od siebie. Potrzebowałem ludzi, na tyle wyrazistych i silnych osobowości, którzy odcięliby mnie od Myslovitz. Muzycy Ścianki bez wątpienia są takimi osobowościami.

Nuta: W związku z tym może pojawić się zarzut, że w Lenny Valentino muzycy Ścianki chcą podłączyć się pod twoją renomę na rynku popowym, zaś ty chcesz wykorzystać ich renomę w środowisku alternatywnym?
Artur Rojek: Rzeczywiście już słyszałem takie opinie. Nie wiem co mam odpowiedzieć – załapywanie się na renomę Ścianki nie jest mi do niczego potrzebne. Mi zależało na tym, żeby nagrać dobrą płytę i znaleźć się w muzycznych rejonach, których ani w Myslovitz, ani grając solowo nigdy bym pewnie nie osiągnął. To, co zrobiła Ścianka na „Statku Kosmicznym”, a jeszcze bardziej na „Dniach Wiatru” na tyle mną wstrząsnęło, że chciałem z nimi współpracować. Pomyślałem, że jeśli ci muzycy są w stanie dokonać takiej wolty, jakiej dokonali na swoich dwóch płytach, to prawdopodobnie bez problemu nadadzą zupełnie nowego charakteru piosenkom Lenny’ego. Na to liczyłem. Ja rozumiem, że oni mają jakąś renomę w środowisku alternatywnym, ale ta renoma jest w gruncie rzeczy bardzo umowna. Mogę się mylić, ale to środowisko wydaje mi się takim... towarzystwem wzajemnej adoracji. Zupełnie mi nie zależy na uznaniu czy nie uznaniu przez nich moich piosenek.

Nuta: Ścianka, jak sam zauważyłeś, ma dwa oblicza. Pierwsze – rockowe, znane z pierwszej płyty i koncertów, oraz drugie – znane z "Dni wiatru" - bliższe muzyce współczesnej niż rockowej. Która formuła bardziej cię kusiła?
Artur Rojek: Ani jedna ani druga. Mnie pociągał raczej ich sposób myślenia. Niezależnie od tego czy komponują piosenkę czy utwór awangardowy, zawsze pozostawiają pewną przestrzeń, nie dopowiadają jej do końca. Oni podchodzą do utworów bardzo szeroko, nie traktują ich jak piosenek mających początek i koniec. Maciek Cieślak określił to bardzo fajnie „budowaniem wokół kompozycji odrębnych światów”. I tak staraliśmy się pracować.

Nuta: Czy postrzegasz Sissy Records tylko jako firmę fonograficzną, czy szerzej, jako środowisko muzyczne?
Artur Rojek: W centrum tego wszystkiego stoi Józek, a artyści krążący wokół, to jego przyjaciele albo ludzie, których ceni i szanuje. Rzeczywiście nie jest to typowa firma i może sprawiać wrażenie zwartego środowiska, ale tak naprawdę to my wszyscy nie znamy się zbyt dobrze. Ja znam Andrzeja Smolika, znam chłopaków ze Ścianki, ale na przykład muzyków Homosapiens nigdy nie spotkałem. Generalnie myślę, że wszystko powoli zmierza ku temu, żeby Sissy było taką firmą przyjaciół, chociaż musze przyznać, że byłem przeciwny, aby inni muzycy nagrywali swoje wersje utworów Lenny Valentino.

Nuta: Nie podoba Ci się ten pomysł? Dotychczasowe single tego typu były niezłe...
Artur Rojek: Sam pomysł jest znakomity, ale wydaje mi się, że promowanie każdej płyty w ten sam sposób doprowadziłby do pewnego przesytu. To nasz debiut i zależało mi, żeby płytę promował jednak nasz utwór w naszym wykonaniu.

Nuta: Pamiętam, że kiedy rozmawialiśmy kilka lat temu, dosyć stanowczo odcinałeś się od nowoczesnej elektroniki. Lenny Valentino jest co prawda zespołem gitarowym, jednak ślady myślenia o muzyce kategoriami wprowadzonymi przez elektronikę i post rock są tutaj dość wyraźne. Jak dzisiaj ocenisz kulturę techno?
Artur Rojek: Zupełnie inaczej. Staram się śledzić to, co dzieje się aktualnie w muzyce i nie mam wątpliwości, że elektronika jest najbardziej progresywnym i najintensywniej rozwijającym się aktualnie nurtem. Nie zasmakowałem co prawda klubowego wymiaru techno, ale jako słuchacz jestem pełen podziwu. Ale wcale nie zgadzam się, że techno zniszczyło muzykę gitarową. Zgoda, skompromitowało trochę formułę zespołu rock’n’rollowego, ale jednocześnie otworzyło zupełnie nowe drogi dla grania gitarowego. Powstanie Lenny Valentino jest właśnie taką moją próbą pójścia tym drogami. Wyjścia poza tradycyjną formułę rockowego zespołu, śpiewającego melodyjne piosenki.