Kristin Hersh:(uśmiecha się) Kiedy piszę moje piosenki najbardziej lubię być pusta. Staram się nie narzucać im mojej perspektywy. Nastrój w jakim akurat jesteś, czy to radosny czy smutny, rzuca zupełnie różne światło na rzeczy dokoła Ciebie. Zmienia to sposób podejścia do tworzenia w taki sposób, że twój „produkt” zawsze ulega jego wpływowi. Lubię opróżnić się ze wszystkich wspomnień, emocji czy sposobów patrzenia na świat i pozwolić piosenkom mówić za siebie. Później, po fakcie, dowiaduję się jak inne osoby słyszą te utwory. Mówią mi: „Ale ten jest smutny”. A ja na to: Hmmm... Może. (śmiech) W tym sensie oni są lepszymi słuchaczami niż ja. To, co pisze odzwierciedla moje wspomnienia czy emocje w taki sposób, w jaki potrzebuję tego, żeby grać to na żywo. Gdybym była w dobrym nastroju nigdy nie napisałabym piosenki. Lubię być czysta jak kartka papieru i pozwalać na to, żeby to piosenki mówiły za mnie.

Chwileczkę... Ale jak udaje Ci się osiągnąć tę pustkę? Przecież wszystko co robimy w życiu, każdy dzień przynosi nam kolejne doświadczenia, emocje, wspomnienia, o których mówisz. Wystarczy przecież spalić jajecznicę, którą robisz na śniadanie i gotowe! Po nastroju!

(śmiech) W moim życiu jest wystarczająco dużo momentów, które muszę przetrawić, dać wyraz emocjom, które we mnie wywołują i zapomnieć o nich. Wtedy mogą oczywiście znaleźć się one w tym czy innym utworze. Ale kiedy piszę nowe piosenki lubię się wyłączyć. Wtedy mam wrażenie podwyższonej świadomości, w którym wybieram spośród nich to co jest najbardziej konieczne, najładniejsze, obrazy, działania, czasowniki: opisujące albo najbardziej „przepocone”, cokolwiek. Łączę je razem w taki sposób, aby to utwór tworzył swój własny obraz i wtedy jest czas na wykorzystanie tej spalonej jajecznicy a nawet czegoś znacznie gorszego! (śmiech) Czy też przyjemniejszego! Z drugiej strony myślę, że to może same piosenki sprawiają, że czuję się pusta. One są o wiele większe ode mnie.

Rozmawiamy na niedługo przed koncertem promującym Twój solowy album „Learn To Sing Like A Star”, ale ostatnio większość czasu poświęciłaś na swój inny projekt – 50 Foot Wave. Co takiego stało się w Twoim życiu, że pomyślałaś sobie: „Czas wejść na scenę i krzyknąć „Shut The F!@@# Up!”?

(Kristin zanosi się głębokim śmiechem) Dla mnie bycie na scenie nie jest najważniejsze. Tak naprawdę to zło konieczne. Nie można już być muzykiem bez sprzedawania się, a granie koncertów na żywo jest najbardziej uczciwym sposobem robienia tego. W przeciwieństwie do sprzedaży zdjęć z twoją podobizną, ubrań czy kreskówkowej wersji samego siebie. Sposobem na uniknięcie tego tyou sytuacji jest granie dla ludzi, nie ogłupianie ich po to, żeby tylko kupili twoją płytę czy pisanie kiepskich piosenek tylko dlatego, żeby grali ją w radio. Sęk w tym, że jestem naprawdę bardzo, bardzo, baaaardzo wstydliwa! (śmiech) Po prostu nie mam takie stosunku do grania, który mówiłby mi, że: „Teraz muszę zrobić to czy tamto, że właściwe jest pójście w tę czy inną stronę”. Nie lubię na to narzekać, bo mam to szczęście, że mogę pracować jako muzyk. Przypuszczam, że powodem, dla którego stworzyłam 50 Foot Wave były same piosenki. Nie brzmiały one jak utwory Throwing Muses, nie były to utwory akustyczne dla mojego solowego projektu. To było zupełnie coś innego i musiały brzmieć jak ocean: dziko, w sposób zniekształcony, zimno. I wtedy spotkałam jego [do pokoju, w którym rozmawiamy zagląda na chwilę Rob Ahlers, perkusista 50 Foot Wave – aut.] i to właściwie on stał się brzmieniem 50 Foot Wave. Tak to chyba było.

Przy okazji... Wspomniałaś o Throwing Muses. Planujesz wydać nowy album pod tym szyldem?

Gdyby ktoś chciał takiego albumu i byłby skłonny go kupić...

Na twojej stronie internetowej fani wręcz domagają się tego!

O! Widziałeś to?! Nawet nie wydawało mi się, że pozwolą mi na to! Zrobiłam to już wcześniej, ale... [album Throwing Muses zatytułowany „Throwing Muses” ukazał się w roku 2003, siedem lat po swoim poprzedniku „Limbo” – aut.]

Dwie trzecie osób, która głosowała w ankiecie na twojej stronie internetowej chce powrotu Throwing Muses.

Tak! Podobnie jak YepRock, mój amerykański wydawca! Byłam naprawdę zaskoczona! Ostatnim razem ludzie w wytwórni 4AD nie mogli nawet zrozumieć dlaczego chcę nagrać nową płytę z Throwing Muses. Zrobiłam to za pieniądze, które zostały mi po wydaniu mojego solowego albumu. Zaprosiłam pozostałych muzyków do studia na dwa weekendy, bez wcześniejszych prób, więc tak naprawdę to było właściwie demo. Oni to wydali chyba tylko dlatego, żeby zrobić mi przysługę. Pojechaliśmy w gigantyczną trasę i okazało się, że ludzie naprawdę chcą tego słuchać. Większość z tych, którzy przychodzili na nasze koncerty nawet nie wiedziała, że wydaliśmy nową płytę! W takim razie może to rzeczywiście dobry pomysł?
Nie uważam jednak, żeby Throwing Muses mogło być bytem pracującym regularnie tak jak dzieje się to z 50 Foot Wave. Jako ten ostatni projekt możemy jeździć w trasy, spotykać się z prasą, mieszkać w vanie, pracować po kosztach. Throwing Muses tak nie potrafi.

fot. Dina Douglass dzięki uprzejmości Throwing Music.