Phil Demmel: O tak! Wracamy do zagadnień społecznych, którymi zajmowaliśmy się już na „Burn My Eyes”. Jesteśmy różnymi osobowościami i każdy z nas na swój sposób stara się zrozumieć to co dzieje się w polityce, wokół religii itd. Jednak jako grupa jesteśmy przeciwko trwającej wojnie, temu co się tam wyprawia. Nie jesteśmy ani nie zamierzamy stać się politykującym zespołem, chcieliśmy po prostu wykorzystać tę szansę i powiedzieć co na ten temat sądzimy.

Do tej pory to zazwyczaj zespoły z kręgu alternatywy czy indie kierowały tego typu antywojenne przesłania do swoich fanów. Czy sytuacja w Stanach stała się aż tak bardzo nie do zniesienia, że muzycy metalowi musieli stanąć w obronie pokoju?

Dokładnie tak. Każdy kto ma możliwość i środki do tego, żeby zrobić różnicę powinien z nich skorzystać. Bo rzeczywiście jest aż tak źle! Aktorzy i aktorki zawsze zabierali głos w tych sprawach, ale nigdy nie na taką skalę jak to się dzieje obecnie. Można chyba zatem powiedzieć, że to nie robi żadnej różnicy? (śmiech) A Bush wysyła coraz więcej żołnierzy do Iraku, etc. Jedno muszę tu powiedzieć, że nie zamierzamy stać się Brucem Springsteenem heavy metalu.

„The Blackening” otwiera ponad 10-minutowy utwór „Clenching The Fists Of Dissent”. To bardzo długi numer. Podobnie zresztą jak większość utworów na tej płycie. Tylko jeden z nich jest krótszy niż 5 min. Oprócz tego dwa trwają ponad 9 min. Ostatni na płycie też jest dłuższy niż 10 min. Poniosło was?

Kiedy nagrywaliśmy „Clenching...” wszystko co zarejestrowaliśmy bardzo nam się podobało i nie chcieliśmy za bardzo niczego wyrzucać. Kiedy skończyliśmy popatrzyliśmy po sobie i westchnęliśmy „Wow!”. Masz rację to bardzo długie numery, ale jeśli są dobre to ich długość nie ma specjalnie znaczenia. Zdarza się. (śmiech)

Jasne, ale wygląda na to, że będziecie mieli kłopot z singlem. Żadna stacja nie puści ponad 10-minutowego utworu Machine Head...

(śmiech) Masz rację! Wcześniej się nad tym jakoś szczególnie nie zastanawiałem, ale rzeczywiście wygląda na to, że będziemy musieli o tym pomyśleć. Jestem jednak pewien, że uda nam się przyciąć coś do wersji radio edit.

Kiedy rozmawiałem z Robem przy okazji premiery waszego poprzedniego albumu powiedział mi, że w utworze „Descend The Shades Of Night” po raz pierwszy zagraliście razem solo: ty zaczynasz, potem on wchodzi i dalej gracie już razem. Na nowym albumie robicie to częściej. Spodobało wam się takie granie, taki dialog dwóch gitar? Zajęło wam kilka lat zanim zdecydowaliście się na takie chwyty. Dlaczego?

Widzisz, nie było mnie w pobliżu podczas pisania większości materiału do „Through The Ashes Of Empires”. Kiedy dołączyłem materiał był już prawie gotowy i był np. już taki fragment harmonii w utworze „Days Turn Blue To Gray” a potem dorobiliśmy to samo do „Descend...”. Staramy się grać na wszystkich strunach... Inna rzecz to to, że ja i Rob jesteśmy naprawdę kompatybilni ze sobą jeśli chodzi o granie i dlatego staraliśmy się to pokazać i wykorzystać ten fakt do maksimum, dlatego na najnowszym albumie jest więcej solo niż na wszystkich poprzednich.

Tym, co może zachwycać na „The Blackening” jest różnorodność stylityk: od trashu do death, od industrialu do grania progresywnego, etc. A nawet partie akustyczne... Tak! Są wstawki akustyczne np. w „A Farewell To Arms”... Napisałem ten fragment dla mojej siostry, która uczy tańca. Jedna z jej uczennic podeszła kiedyś do mnie i powiedziała, że chciałaby zatańczyć do czegoś co skomponowałem na gitarę akustyczną i ostatecznie stało się to intro do tego właśnie utworu...