Grzegorz Nawrocki: Myślę, że zdecydowanie to nie jest to (śmiech).

To był żart czy jakaś realna wizja?

Nie, to była realna wizja, ale jednak te nowe piosenki szły trochę w innym kierunku, w bardziej pogodną, radosną stronę. Mam nadzieję, że kiedyś uda nam się jeszcze taką płytę nagrać, jednak teraz naturalnie wychodziły nam zupełnie inne piosenki, inna muzyka. Nie starałem się tego blokować, by na siłę robić coś innego.

Nie kusiło Was nagranie płyty w całości z tak tanecznymi, dyskotekowymi wręcz kompozycjami jak "Ping Pigułka" czy "Bi Automat"?

Nie. Założenie było takie, że ma być dużo moich piosenek, ma być zespołowe granie. Kilka utworów powstało na próbach i w naturalny sposób dopisałem do tego teksty. Nie byłbym w stanie zrobić więcej takich piosenek, ponieważ ten patent już się dla mnie wyczerpał. Ja puszczam dużo muzyki klubowej, byłem tym już do tego stopnia zmęczony, że zacząłem słuchać kompletnie innych rzeczy. Taka taneczna formuła jest dla mnie dobra góra na dwie piosenki, ale nie na dziesięć. Nudzę się po prostu.

A czy nie jest troszkę tak, że wraz z odejściem Ani Lasockiej w muzyce Kobiet zabrakło mrocznego, melancholijnego, smutnego klimatu?

Jeszcze kiedy Ania była w zespole powiedziałem, że więcej takich rzeczy nie będziemy nagrywać, że taki klimat mamy za sobą. I ona też była za tym. Nie wiem tylko jak by to wyglądało gdybyśmy nadal grali razem. Na pewno wówczas powstałaby inna płyta. Myślę, że na "Amnestii" jest dużo bardziej radosna muzyka, niż na dwóch poprzednich krążkach.

Zdecydowanie! Powiedz mi jeszcze o tekstach. Są one czasem bardzo zabawne, niekiedy opierają się na grze słów. Co inspiruje Cię przy pisaniu?

Nie wiem (śmiech).

Ale obserwujesz jakieś sytuacje? Są to Twoje komentarze do otaczającej rzeczywistości? Tak. Są to zamknięte historie o różnych ludziach, czasem łączę dwie postaci w jedną. Generalnie są to historie, które rzeczywiście obserwowałem albo zdarzyły się. Na przykład "Ping Pigułka" jest o dziewczętach, które przychodzą pobawić się do klubu. Ja często grałem muzykę w takich miejscach i mogłem zaobserwować niezłe cyrki na parkiecie. Niesamowite historie się wydarzały. Każdy utwór jest o kimś. Oczywiście nikt siebie nie rozpoznaje, nie jest to dosłowne. Ale nigdy nie wymyślam sobie postaci. Nie mógłbym chyba tak robić.

To prawda, że po odejściu Ani myślałeś nawet o rozwiązaniu zespołu?

Tak. Myślałem. To znaczy myślałem o zmianie nazwy. Ale Paweł Nowicki i Karol Pawłowski mówili, że to bez sensu. Przecież zespół gra, ma się dobrze, nie ma żadnych problemów. W związku z tym zacząłem szukać nowego basisty. Niekoniecznie kobiety. Ale nie było to łatwe. Dopiero zupełnie przypadkowo natknąłem się na Nelę Gzowską na koncercie Ścianki, gdzie ona grała wraz ze swoim zespołem Saluminesia jako support. Ja znałem ją wcześniej i zaproponowałem, by grała z nami. Zgodziła się.

fot. Artur Cichmiński