Orion: Na pewno nie słyszałeś najlepszej płyty zespołu Behemoth. Nie jest co prawda tak dużym krokiem do przodu jak „Demigod”, bo trudno wciąż robić aż tak znaczące postępy, ale z mojego punktu widzenia to nasza najlepsza płyta, najlepiej wyprodukowana i najlepiej zaaranżowana. Jeśli jej jeszcze nie słyszałeś – to właśnie tyle straciłeś.

Pracowaliście nad nią aż trzy miesiące w samym studiu… To chyba dość długo?

Sesja nagraniowa trwała prawie trzy miesiące, ale przed nią było jeszcze pięć miesięcy prób. Tak to jest w przypadku tego zespołu. Tyle trwają nagrania i nic na to nie poradzimy. Sesja nagraniowa „Demigod” zajęła nam podobną ilość czasu. Próbujemy robić wszystko tak dobrze jak tylko możemy i dlatego to się wydłuża. Tak naprawdę w środku takiego procesu nagraniowego zawsze są jakieś przerwy, zawsze są sytuacje, które trochę ten proces rozprężają i wstrzymują. Nie było to więc dziewięćdziesiąt dni z rzędu. Ale faktycznie – nagrywamy dość długo. Taki jest charakter naszej pracy i już.

Niepokoją mnie trochę te wieści o trąbach, chórach, gościnnym udziale Leszka Możdżera… Nie idziecie przypadkiem w kierunku rozbuchanych produkcji charakterystycznych dla takiego – za przeproszeniem – Dimmu Borgir?

Nie, zupełnie tak nie jest. Wykorzystanie tych instrumentów jest u nas zupełnie inne niż w zespołach typu Dimmu Borgir, które z założenia są symfoniczne. U nas chóry, trąby i fortepian podkreślają pewne partie i nadają utworom zdecydowanie bardziej wojenny niż melodyczny charakter. To zupełnie inna sprawa. Takie rzeczy zawsze były w Behemoth, ale dopiero teraz udało nam się użyć żywych instrumentów i żywego chóru, i dopiero teraz jest to takiej jakości, jakiej zawsze chcieliśmy.

Kto to był? Jacy ludzie z wami zagrali?

Byli to po prostu muzycy, którzy zostali przygotowani do wykonania jakiejś pracy dla nas i wykonali ją bardzo dobrze.

Nie wystraszyli się was?

Nie, podeszli do sprawy bardzo profesjonalnie. Przyjechali, zagrali i pojechali z powrotem, bez zbędnych pytań i obaw. Wyjątkiem był tu Leszek Możdżer, z którym natychmiast przeszliśmy na stopę koleżeńską i udało nam się spotkać kilka razy i porozmawiać. To już zupełnie inna sprawa.

Recenzent „Mystic Art” pytał kpiąco, czy akurat koniecznie Możdżer musiał zagrać te cztery dźwięki we wstępie do „Inner Sanctum”…

Poprosiliśmy Leszka Możdżera o zaaranżowanie krótkiego wstępu do utworu i zrobienie jeszcze jednego małego fragmenciku. On dostał ten utwór i to była jego wizja. Nagrał kilka wersji i to, że wybraliśmy tę prostą – a uwierz, że były dużo bardziej skomplikowane – to tylko kwestia tego, co nam najbardziej odpowiadało w tym miejscu.

W jednym z filmów dokumentujących waszą sesję nagraniową, które można zobaczyć na YouTube, Nergal mówi, że żaden z metalowców tego nie zrozumie. Co to miało znaczyć? Leszek Możdżer jest muzykiem światowej sławy, ale kompletnie niemetalowym. A metalowcy mają to do siebie, że są odrobinę ksenofobiczni i nie lubią, jak ktoś wchodzi w ich podwórko, bo to od razu to śmierdzi „pedalstwem” i temu podobnymi sprawami. Pewnie o to chodziło Nergalowi.

No to co powiedziałbyś tym, którzy oskarżą was przez to o komerchę? A na pewno tacy się pojawią… Na pewno się pojawią i będą się pojawiać zawsze. Jak jesteś Janem Kowalskim i mieszkasz w Gliwicach – nie mam absolutnie nic do Gliwic, podaję teraz przykład osoby prywatnej – to grono twoich znajomych i ludzi, którzy cię oceniają, liczy 20-40 osób, nie więcej. Możesz więc zaliczyć wtopę u 30% z nich, z czego na przykład dwie będą cię mocno nie lubić. Jeżeli masz zespół, który jest tak mocno eksponowany przed tak wielką rzeszą ludzi – dzięki magazynom, promocji, koncertom – to tych, którzy oceniają ciebie i to, co robisz, są tysiące. Wśród tych tysięcy znajdzie się bardzo wielu takich, którzy będą cię szczerze nienawidzić – zgodnie ze zwykłymi prawami matematyki. Tak to wygląda. Oczywiście, że są fani, którzy po tym – nazwijmy to – pogańskim okresie Behemoth odwrócili się od tego zespołu. Po każdej płycie pojawiają się takie osoby. To ich prawo. My idziemy drogą, która nam odpowiada i liczymy się z tym, że nie wszystkim będziemy się podobać.

Nie czujecie więc presji ze strony waszych zwolenników?

Czujemy, oczywiście, że czujemy. Ale to pozytywna rzecz. To jest coś, co cię pcha do działania, daje ci kopa w dupę. Bajki o tym, że gra się dla siebie, to się opowiada kolegom w garażu. W momencie, w którym jesteśmy w tej chwili, czeka na naszą ogromna liczba fanów, więc presja oczywiście jest, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu.